Rodzaje łupieżu

Łupież suchy (łupież zwykły) - najbardziej pospolita odmiana łojotokowa. Objawia się niewielkimi, suchymi płatkami naskórka złuszczającymi się mniej lub bardziej intensywnie na skórze głowy.

Łupież tlusty - cięższa odmiana łupieżu łojotokowego. Objawy są podobne jak w przypadku odmiany suchej, ale złuszczające się kawałki naskórka są większe, niekiedy żółtawe i tłuste. Podejrzewa się, że może prowadzić do łysienia łojotokowego, choć hipoteza ta nie jest jak dotąd w przekonywujący sposób udowodniona.

Łupież pstry - występuje głównie w obrębie klatki piersiowej i objawia się żółtawymi, brunatnymi lub różowymi plamami na skórze. Łupież pstry występuje po okresie dojrzewania, w młodszym wieku pojawia się sporadycznie.

Łupież różowy Giberta - spotykane nazwy obiegowe różowaty, różany, czy nieprawidłowo łupież Gilberta (faktycznie nazwa pochodzi od Camille'a Melchiora Giberta, który opisał tę chorobę w 1860). Jest to odmiana łagodna, a co ważniejsze, ustępująca samoistnie po około 6 tygodniach, bez leczenia. W jej wyniku na tułowiu i kończynach występują różowe, złuszczające się plamy o wielkości do kilku centymetrów. Czasem towarzyszy im świąd - wówczas w leczeniu stosuje się mannitol lub hydrokortyzon.

Łupież rumieniowy - na tę odmianę cierpią głównie mężczyźni, a najczęstsze objawy to ciemnoczerwone lub brunatne plamy na udach i w okolicach moszny. Przebieg najczęściej jest łagodny, a skutki ograniczają się do łagodnego złuszczania naskórka.

Łupież biały - występuje częściej u dzieci i osób młodych. Można go rozpoznać po występowaniu białych plam, najczęściej skupionych w okolicach twarzy i na kończynach. Stosunkowo często obserwuje się swędzenie, a leczenie tej odmiany łupieżu bywa dość przewlekłe.